آشنایی با آقای روچستر

مجموعه: کتاب های پیشرفته / کتاب: جین ایر / فصل 8

آشنایی با آقای روچستر

توضیح مختصر

جین ایر بت آقای روچستر ملاقات می کند.

  • زمان مطالعه 0 دقیقه
  • سطح متوسط

دانلود اپلیکیشن «زیبوک»

این فصل را می‌توانید به بهترین شکل و با امکانات عالی در اپلیکیشن «زیبوک» بخوانید

دانلود اپلیکیشن «زیبوک»

فایل صوتی

دانلود فایل صوتی

ترجمه‌ی فصل

فصل هشتم

آشنایی با آقای روچستر

حالا که ارباب برگشته بود ، روز بعد تورنفیلد هال کاملاً شلوغ شد. مردم مدام برای کار به ملاقات او می آمدند. من از فضای شاد و جدید لذت می بردم. اما نمی توانستم کاری کنم که آدل روی درسهایش تمرکز کند زیرا او دائماً در مورد هدایایی که آقای روچستر قول داده بود برای او بیاورد صحبت می کرد. عصر همان روز از ما دعوت شد تا با او چای بخوریم. من بلافاصله مسافری را که به او کمک کرده بودم ، با مو و پوست تیره ، پیشانی مربع شکل و نگاه جدی شناختم. پایش را روی یک صندلی تکیه داده بود ، اما وقتی وارد شدم تلاشی برای سلام و احوالپرسی نکرد. در واقع ، او نه صحبت كرد و نه تكان خورد.

ادل از او پرسید’آیا برای دوشیزه ایر نیز هدیه ای آورده اید؟’ .

‘یک هدیه؟او با عصبانیت گفت : چه کسی هدیه می خواهد؟ ‘ . ‘آیا انتظار هدیه ای داشتید ، دوشیزه ایر؟ آیا هدیه دوست دارید؟ ‘

پاسخ دادم: “آقا ، من تجربه چندانی از آنها ندارم.” “به هر حال ، من حق ندارم انتظار هدیه ای داشته باشم ، زیرا هیچ کاری برای اینکه شایسته آن باشم انجام نداده ام.”

‘اینقدر متواضع نباش! من با آدل صحبت کرده ام او خیلی باهوش نیست ، اما شما به او خوب آموخته اید.

آقا ، این هدیه من است. این بیشترین چیزی است که یک معلم می خواهد ، تمجید از پیشرفت دانش آموزش. ‘

آقای روچستر در سکوت چای خود را نوشید. بعد چای ، درحالی که آدل با خانم فیرفکس بازی می کرد او مرا صدا کرد که به آتش نزدیک تر شوم.

او پرسید”قبل از آمدن به اینجا کجا بودی؟” .

“آقا ، من هشت سال در مدرسه لوود بودم.”

“آه ، بله ، یک مدرسه خیریه! هشت سال! من تعجب می کنم که شما در چنین مکانی اینقدر دوام آوردید. چیزی شبیه به جادو در چهره شما وجود دارد. شب گذشته وقتی شما را در جاده هی دیدم ، تقریباً فکر کردم که اسب من را طلسم کرده اید! من هنوز هم نمیدانم که آیا شمااینکار را کردید. . درباره پدر و مادرتان بگویید ‘

آنها مرده اند. من آنها را به یاد ندارم. “

“و خویشاوندان شما؟”

‘من کسی را ندارم.’

“چه کسی به شما پیشنهاد داد که به اینجا بیایید؟”

“من آگهی دادم ، و خانم فیرفکس به آگهی پاسخ داد.”

خانه دار پیر گفت: “بله ، و خدا را شکر می کنم که او این کار را کرد. او یک معلم خوب برای آدل ، و یک دوست مهربان برای من است.

آقای روچستر با تندی گفت: “سعی نکنید بگویید او آدم خوب و قابل اعتمادیست ، خانم فیرفکس.” “او و جادوی او شب گذشته باعث شد اسب من روی یخ بلغزد.”

خانم فیرفکس متحیر به نظر می رسید و به وضوح نمی فهمید. آقای روچستر ادامه داد: “خانم ایر” ، شما چند ساله بودید که در لوود شروع به درس خواندن کردید؟

‘حدود ده.’

“و شما هشت سال آنجا ماندید ، بنابراین اکنون هجده سال دارید؟” سرم را تکان دادم وی ادامه داد: “من هرگز نمی توانستم سن شما را حدس بزنم.” “حالا ، آنجا چه آموختی؟ میتونی پیانو بنوازی؟ ‘کمی.’

“البته ، این چیزی است که همه زنان جوان می گویند. برو پشت پیانو در کتابخانه آهنگ بنوازی. ‘ من همانطور که او خواسته انجام دادم.

“دیگر کافی است!” بعد از چند دقیقه صدا کرد. “بله ، شما درست مثل هر دختر مدرسه ای ،شاید بهتر از بعضی از آنها می نوازید. حالا طرح هایت را برایم بیاور. ‘ من آنها را از اتاقم بیرون آوردم. با دقت به آنها نگاه كرد ، سه تا را انتخاب كرد.

وی گفت: “اینها جالب هستند.” “شما فقط سایه ای از ایده های خود را ابراز کرده اید ، زیرا در نقاشی مهارت کافی ندارید ، اما این ایده ها از کجا آمده اند؟ چه کسی به شما آموخت که باد و فضا و احساس را بکشید؟ اما اکنون آنها را کنار بگذار ، دوشیزه ایر. آیا متوجهید که ساعت نه است؟ ادل باید الان در رختخواب باشد. شب بخیر بر همه شما. ‘ حال و هوای آقای روچستر ناگهان تغییر کرده بود و او به وضوح آرزو داشت که تنها باشد.

بعد از آن شب با خانم فیرفکس صحبت کردم.

گفتم: “شما گفتید آقای روچستر کمی عجیب است.”

“خوب ، شما چه فکر می کنید ، خانم ایر؟”

“من فکر می کنم او بسیار عجیب و غریب و خشن است.”

‘ممکن است او برای یک غریبه اینطور به نظر برسد. من آنقدر به او عادت کرده ام که هرگز متوجه آن نمی شوم. میدونی او مشکلات خانوادگی داشته است.

من جواب دادم: “اما او خانواده ای ندارد.”

“الان نه ، درست است ، اما او یک برادر بزرگتر داشت که 9 سال پیش درگذشت.”

نه سال زمان طولانی است. مطمئناً او اکنون از درد از دست دادن برادرش تسکین یافته است. ‘

“خب ، خصومت زیادی در خانواده اش وجود داشت. پدر علاقه زیادی به پول داشت و می خواست اموال خانواده از هم جدا نشود ، بنابراین برادر بزرگتر بیشتر آن را به ارث برد. من نمی دانم چه اتفاقی افتاده است ، اما من می دانم که آقای ادوارد (آن ارباب است) با خانواده اش دعوا کرد. به همین دلیل او بسیار سفر می کند. هنگامی که برادرش درگذشت ، او تورنفیلد را به ارث برد ، اما من تعجب نمی کنم که او اغلب به اینجا نمی آید. ‘

“چرا او باید دور بماند؟” با تعجب پرسیدم.

“شاید او فکر می کند این مکان غم انگیز است. من واقعاً نمی دانم. واضح بود که خانم فیرفکس دیگر چیزی به من نمی گوید.

چند روز بعد ، یک روز عصر ،از من دعوت شد که بعد از صرف شام با آقای روچستر صحبت کنم. در انتهای اتاق آدل با خوشحالی به خانم فیرفکس در مورد هدایایی که دریافت کرده بود می گفت. آقای روچستر مرا صدا کرد که به آتش نزدیکتر شوم.

او با من زمزمه کرد: “من مکالمه کودکان یا خانم های پیر را دوست ندارم.” “اما آنها در حال حاضر با یکدیگر سرگرم هستند ، بنابراین من می توانم خودم را سرگرم کنم.” امشب او چندان سخت گیر به نظر نمی رسید و نرمی در چشمان ظریف و تاریک او دیده می شد. همینطور که داشتم نگاهش می کردم ، ناگهان برگشت و نگاهمان با هم تلاقی کرد.

او پرسید:”آیا شما فکر می کنید من خوش قیافه هستم ، دوشیزه ایر؟” .

معمولا” فکر می کردم و جوابی مودبانه می دادم ، اما یک جوری بلافاصله جواب دادم: “نه آقا”.

‘آه ، تو واقعاً غیرعادی هستی! شما آدم ساکت و جدی هستید ، اما می توانید تقریبا بی ادب باشید. ‘

‘آقا ، متاسفم. باید می گفتم که زیبایی مهم نیست ، یا چیزی شبیه به آن. ‘

“نه ، شما نباید می گفتید! می بینم ، از ظاهر من انتقاد می کنی ، و بعد از پشت به من خنجر می زنی! بسیار خوب ، به من بگویید. ظاهر من چه مشکلی دارد؟ ‘

‘آقای. روچستر ، من قصد انتقاد از شما را نداشتم. ‘

“خوب ، حالا شما می توانید. به سر من نگاه کن. فکر می کنی من باهوش هستم؟ ‘ به پیشانی عظیم و مربع شکل خود اشاره کرد.

“من این کاررا می کنم، آقا. آیا این بی ادبی است که بپرسم شما هم خوب هستید؟

دوباره به من خنجر زدی! فقط به این دلیل که گفتم دوست ندارم با خانمها و بچه های پیر صحبت کنم! خب ، خانم جوان ، من وقتی جوان تر بودم دوست داشتم خوب باشم ، اما زندگی برای من یک مبارزه بوده و من مثل یک توپ لاستیکی سخت و محکم شده ام. فقط کمی خوبی در درونم مانده است. او خیلی هیجان زده صحبت می کرد و من فکر کردم شاید او مشروب خورده بود. دوشیزه ایر ، شما به نظر میاد گیج شدید. امشب می خواهم گفتگو کنم. نوبت شماست صحبت کنید.’

من چیزی نگفتم اما با سردی لبخند زدم.

‘متاسفم اگر بی ادب هستم ، دوشیزه ایر. اما من از شما بیست سال پیرتر و باتجربه ترم. فکر نمی کنی من حق دارم به تو دستور دهم؟ ‘

نه ، آقا ، نه فقط به این دلیل که از من پیرتر و باتجربه تر هستید. شما فقط درصورت اینکه بهره خوبی از تجربه زندگی خود داشته اید حق خواهید داشت. ‘

من این را قبول ندارم ، زیرا از تجربه خود بسیار بد استفاده کرده ام! اما آیا به هر حال موافقت می کنید که از دستورات من اطاعت کنید؟ ‘

فکر کردم ، “او عجیب و غریب است ، او فراموش کرده است که سالانه 30 دلار به من می پردازد تا از دستورات او اطاعت کنم” و من گفتم: “بسیاری از اربابان به خود زحمت نمی دهند که بپرسند آیا خدمتکارانشان از دستورات آنها رنجیده اند:” البته! فراموش کرده بودم که به شما حقوق می دهم! پس به دلیل حقوق قبول خواهید کرد؟ ‘

“نه ، آقا ، نه به این دلیل ، بلکه به دلیل اینکه این موضوع را فراموش کردید و به این دلیل که شما اهمیت می دهید که خدمتکار شما راحت است یا نه ، من با کمال میل موافقم.”

‘شما صداقت و احساس دارید. دختران زیادی مثل شما زیاد نیستند. اما شاید من خیلی تند می روم. شاید شما برای متعادل کردن چند امتیاز خوبتان خود عیب های خیلی بدی داشته باشید. ‘

فکر کردم “و شاید شما هم داشته باشید”.

به نظر می رسید که ذهن من را خواند و سریع گفت: “بله ، حق با توست. من عیب های زیادی دارم من وقتی بیست و یک ساله بودم راه را اشتباه رفتم و دیگر هرگز مسیر درست را پیدا نکردم. شاید خیلی متفاوت بودم. من شاید به اندازه شما خوب بودم و شاید باهوش تر. من مرد بدی نیستم ، حرف مرا قبول کنید ، اما اشتباه کرده ام. این شخصیت من نبود ، بلکه شرایط مقصر بودند. چرا همه اینها را به شما می گویم؟ زیرا شما از آن نوع افرادی هستید که مردم مشکلات و اسرار خود را به آنها می گویند ، زیرا شما دلسوز هستید و به آنها امید می دهید.

“آیا شما اینطور فکرمی کنید ، آقا؟”

‘بله. می بینی ، وقتی زندگی دشوار بود ، من ناامید می شدم ، و اکنون آنچه دارم پشیمانی است. ‘

“بخشش ممکن است آن را درمان کند ، آقا.”

‘نه ، نمی شود آنچه واقعاً باید انجام دهم تغییر شخصیت من است ، و هنوز هم می توانم اما - دشوار است. و اگر نمی توانم خوشبختی داشته باشم ، لذت می خواهم ، حتی اگر اشتباه باشد. ‘

“ممکن است لذت تلخ باشد ، آقا.”

“از کجا می دانید ، یک جوان معصوم مثل شما؟ شما هیچ تجربه ای از زندگی و مشکلات آن ندارید. اما من سعی می کنم زندگی بهتری داشته باشم. ‘

بلند شدم ادامه مکالمه داشت سخت می شد.

گفتم: “من باید الان ادل را به رختخواب ببرم.”

‘از من نترس ، دوشیزه ایر. شما خیلی راحت نیستید و نمی خندید ، شاید به دلیل تأثیری است که مدرسه لوود بر شما گذاشته است. اما به مرور شما با من راحت تر خواهید شد ، و می خندید ، و آزادانه صحبت می کنید. شما مثل یک پرنده بی قرار در قفس هستید. وقتی از قفس بیرون بیایید ، بسیار بلند پرواز خواهید کرد. شب بخیر.’

متن انگلیسی فصل

CHAPTER EIGHT

Getting to Know Mr. Rochester

Thornfield Hall became quite busy the next day, now that the master had returned. People kept coming to visit him on business. I enjoyed the new, cheerful atmosphere. But I could not make Adele concentrate on her lessons because she was constantly talking about the presents Mr. Rochester had promised to bring her. That evening we were invited to have tea with him. I immediately recognized the traveller I had helped, with his dark hair and skin, his square forehead and his stern look. His leg was supported on a chair, but he made no effort to greet me when I entered. In fact, he neither spoke nor moved.

‘Have you brought a present for Miss Eyre with you as well?’ Adele asked him.

‘A present? Who wants a present?’ he said angrily. ‘Did you expect a present, Miss Eyre? Do you like presents?’

‘I haven’t much experience of them, sir,’ I answered. ‘Anyway, I have no right to expect a present, as I haven’t done anything to deserve one.’

‘Don’t be so modest! I’ve been talking to Adele. She’s not very clever, but you’ve taught her well.’

‘Sir, that is my present. That’s what a teacher wants most, praise of her pupil’s progress.’

Mr. Rochester drank his tea in silence. After tea, he called me closer to the fire, while Adele played with Mrs. Fairfax.

‘Where were you before you came here?’ he asked.

‘I was at Lowood school, sir, for eight years.’

‘Ah, yes, a charity school! Eight years! I’m surprised you lasted so long in such a place. There is something like magic in your face. When I met you on the road to Hay last night, I almost thought you had put a spell on my horse! I still wonder if you did. What about your parents?’

‘They’re dead. I don’t remember them.’

‘And your relations?’

‘I have none.’

‘Who recommended you to come here?’

‘I advertised, and Mrs. Fairfax answered the advertisement.’

‘Yes,’ said the old housekeeper, ‘and I thank God she did. She’s a good teacher for Adele, and a kind friend to me.’

‘Don’t try to give her a good character, Mrs. Fairfax,’ said Mr. Rochester sternly. ‘She and her magic made my horse slip on the ice last night.’

Mrs. Fairfax looked puzzled and clearly did not understand. ‘Miss Eyre,’ continued Mr. Rochester, ‘how old were you when you started at Lowood?’

‘About ten.’

‘And you stayed there eight years, so you are now eighteen?’ I nodded. ‘I would never have been able to guess your age,’ he went on. ‘Now, what did you learn there? Can you play the piano? ‘A little.’

‘Of course, that’s what all young women say. Go and play a tune on the piano in the library.’ I did as he asked.

‘That’s enough!’ he called after a few minutes. ‘Yes, you do indeed play a little, just like any schoolgirl, better than some perhaps. Now, bring me your sketches.’ I fetched them from my room. Having looked carefully at them, he chose three.

‘These are interesting,’ he said. ‘You have only expressed the shadow of your ideas, because you aren’t good enough at drawing or painting, but the ideas, where did they come from? Who taught you to draw wind, and space, and feeling? But put them away now, Miss Eyre. Do you realize it’s nine o’clock? Adele should be in bed by now. Good night to you all.’ Mr. Rochester’s mood had suddenly changed, and he clearly wished to be alone.

Later that evening I talked to Mrs. Fairfax.

‘You said Mr. Rochester was a little peculiar,’ I said.

‘Well, what do you think, Miss Eyre?’

‘I think he is very peculiar, and quite rude.’

‘He may seem like that to a stranger. I’m so used to him that I never notice it. And he has had family troubles, you know.’

‘But he has no family,’ I answered.

‘Not now, that’s true, but he did have an older brother, who died nine years ago.’

‘Nine years is a long time. Surely he has recovered from losing his brother by now.’

‘Well, there was a lot of bad feeling in the family. The father was very fond of money, and wanted to keep the family property together, so the elder brother inherited most of it. I don’t know what happened, but I do know Mr. Edward (that’s the master) quarrelled with his family. That’s why he’s travelled so much. When his brother died, he inherited Thornfield, but I’m not surprised he doesn’t come here often.’

‘Why should he stay away?’ I asked, surprised.

‘Perhaps he thinks it’s a sad place. I really don’t know.’ It was clear that Mrs. Fairfax would not tell me any more.

One evening, a few days later, I was invited to talk to Mr. Rochester after dinner. At the far end of the room Adele was delightedly telling Mrs. Fairfax about the presents she had received. Mr. Rochester called me closer to the fire.

‘I don’t like the conversation of children or old ladies,’ he murmured to me. ‘But they are entertaining each other at the moment, so I can amuse myself.’ Tonight he did not look so stern, and there was a softness in his fine, dark eyes. As I was looking at him, he suddenly turned and caught my look.

‘Do you think I’m handsome, Miss Eyre?’ he asked.

Normally I would have taken time to think, and said something polite, but somehow I answered at once, ‘No, sir.’

‘Ah, you really are unusual! You are a quiet, serious little person, but you can be almost rude.’

‘Sir, I’m sorry. I should have said that beauty doesn’t matter, or something like that.’

‘No, you shouldn’t! I see, you criticize my appearance, and then you stab me in the back! All right, tell me. What is wrong with my appearance?’

‘Mr. Rochester, I didn’t intend to criticize you.’

‘Well, now you can. Look at my head. Do you think I am intelligent?’ He pointed to his huge, square forehead.

‘I do, sir. Is it rude to ask if you are also good?’

‘Stabbing me again! Just because I said I didn’t like talking to old ladies and children! Well, young lady, I wanted to be good when I was younger, but life has been a struggle for me, and I’ve become as hard and tough as a rubber ball. I only have a little goodness left inside.’ He was speaking rather excitedly, and I thought perhaps he had been drinking. ‘Miss Eyre, you look puzzled. Tonight I want conversation. It’s your turn. Speak.’

I said nothing, but smiled coldly.

‘I’m sorry if I’m rude, Miss Eyre. But I’m twenty years older, and more experienced, than you. Don’t you think I have the right to command you?’

‘No, sir, not just because you’re older and more experienced than me. You would have the right only if you’d made good use of your experience of life.’

‘I don’t accept that, as I’ve made very bad use of my experience! But will you agree to obey my orders anyway?’

I thought, ‘He is peculiar, he’s forgotten that he’s paying me $30 a year to obey his orders,’ and I said, ‘Not many masters bother to ask if their servants are offended by their orders: ‘Of course! I’d forgotten that I pay you a salary! So will you agree because of the salary?’

‘No, sir, not because of that, but because you forgot about it, and because you care whether a servant of yours is comfortable or not, I gladly agree.’

‘You have honesty and feeling. There are not many girls like you. But perhaps I go too fast. Perhaps you have awful faults to counterbalance your few good points.’

‘And perhaps you have too,’ I thought.

He seemed to read my mind, and said quickly, ‘Yes, you’re right. I have plenty of faults. I went the wrong way when I was twenty-one, and have never found the right path again. I might have been very different. I might have been as good as you, and perhaps wiser. I am not a bad man, take my word for it, but I have done wrong. It wasn’t my character, but circumstances which were to blame. Why do I tell you all this? Because you’re the sort of person people tell their problems and secrets to, because you’re sympathetic and give them hope.’

‘Do you think so, sir?’

‘I do. You see, when life was difficult, I became desperate, and now all I have is regret.’

‘Asking forgiveness might cure it, sir.’

‘No, it won’t. What I really should do is change my character, and I still could but - it’s difficult. And if I can’t have happiness, I want pleasure, even if it’s wrong.’

‘Pleasure may taste bitter, sir.’

‘How do you know, a pure young thing like you? You have no experience of life and its problems. But I will try to lead a better life.’

I stood up. The conversation was becoming hard to follow.

‘I must put Adele to bed now,’ I said.

‘Don’t be afraid of me, Miss Eyre. You don’t relax or laugh very much, perhaps because of the effect Lowood school has had on you. But in time you will be more natural with me, and laugh, and speak freely. You’re like a restless bird in a cage. When you get out of the cage, you’ll fly very high. Good night.’

مشارکت کنندگان در این صفحه

مترجمین این صفحه به ترتیب درصد مشارکت:

🖊 شما نیز می‌توانید برای مشارکت در ترجمه‌ی این صفحه یا اصلاح متن انگلیسی، به این لینک مراجعه بفرمایید.